Leesvoer

Klein interessant artikel met daarin een anekdote van en over Master T.T. Liang, een Tai Chi meester die via Willem nog in mijn lineage voorkomt.
Zonder er al teveel op in te gaan, geeft het een klein en interessant inkijkje in de manier van lesgeven vorige eeuw, de omgang tussen mensen en een kleine hint naar een Tai Chi principe.
Ik ben er nog niet helemaal achter wat ik er allemaal uithaal, maar het is zeker het lezen even waard.

– The Inspired Teacher –

Logo taichihuanwijchen

Project-ideetjes

Af en toe kom je hele leuke ideeën tegen, die je graag zelf zou willen uitwerken.
Zo wil ik nog graag met drie zeer gewaardeerde dames ons idee rondom Tai Chi en de bibliotheek uitwerken. En kwam in december de Scifi-nerd in mij naar boven met een ideetje.

Met stip op één staat nog steeds een opname als deze maken:

En even geleden kwam ik dit tegen:

Genoeg ideeën nu nog tijd maken om ze uit te voeren. Iemand komende zomer tijd voor een projectje?

 

Hefboomeffect

IMG_1215Het is alweer even geleden dat ik op vrijdag een stukje gesprekstof de wereld in heb gebracht. Maar onderstaand filmpje heeft daar weer nieuwe inspiratie voor gegeven. Ik ben namelijk erg benieuwd naar jullie mening hierover.

De opname heeft als invalshoek HEMA, en dan niet de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam, maar de Historical European Martial Arts. Iets specifieker, schermen.

Uiteraard zal iedere purist zeggen dat zijn of haar krijgskunst de beste is, en er geen of nauwelijks overeenkomst is met een andere stijl. Laat staan dat de andere stijl eenzelfde of betere technieken heeft.

Het spijt me, maar ik denk daar persoonlijk toch anders over. Op zijn minst dat we dingen uit andere stijlen en kunsten kunnen leren. In de opname hieronder gaat het over het hefboomeffect in schermen en zien we twee heren spelen met een degen.

Ik weet te weinig van zwaard- en sabeltechnieken binnen de Tai Chi om er een gedegen oordeel over te vellen. Maar vanuit de stoktechnieken denk ik dat hier een best een leuk aantal overlappingen te vinden zijn.
Principes die ik met liefde wil gaan onderzoeken en verfijnen. De verdeling van de stok in drie delen durf ik met redelijke zekerheid wel in een leuk aantal technieken te herleiden.

De verdeling in tien delen daarentegen wordt wellicht een veel moeilijkere zoektocht. En dan heb ik het het nog niet over het feit dat een stok een tweehandig wapen is, dat aan beide zijden gebruikt kan worden. Wat de verdeling alleen nog maar interessanter maakt.

Wellicht dat we er komende zomer met een klein groepje nog eens specifiek naar kunnen kijken. Ik heb in ieder geval weer iets extra’s om over na te denken.

 

Opening Dao

Zonder er verder veel woorden aan vuil te maken. Hieronder een aangename kleine documentaire over het Taoïsme en martial arts, en daarmee uiteraard de link naar Tai Chi.

 

Ervaringen van een beginner

Gisteren heb ik de 30 minuten aangetikt, vandaag morgen en overmorgen nog een keer en dan is de maand rond. Met dank aan Job Koesoemobroto, die me 5 weken geleden een spreekwoordelijke por gaf, en een eigentrainingschema dat ik twee jaar terug eens gemaakt heb, ben ik weer zover dat ik nu een half uur kan staan.
Niet nuchter over nadenken dan begin je te lachen…

Week 1, van 3 naar 9 minuten.
“Laat ik nou maar, net als iedereen die met mij mee wil trainen, beginnen op de 3 minuten. Ik weet dat ik de 10 gemakkelijk aankan, maar laten we gemakkelijk beginnen.” Zo wist mijn ego mij te vertellen de avond voordat ik zou beginnen. Het plan: De komende 30 dagen eerder opstaan en de dag beginnen met Zhan Zhuang training, iedere dag een minuutje meer, op naar de 30 minuten.

Dus daar stond ik dan, zaterdagochtend, slaap nog in de ogen, koude voeten op een douchemat, drie minuten starend naar een paar douchetegels. Gelukkig sliep ik nog.
Zondag niet veel anders, 1 minuut langer naar de tegels gekeken en bedacht dat we toch echt de badkamer even moeten schoonmaken. De radio bood een tikje afleiding.
Maandag kwam de eerste weerstand, de wekker staat namelijk een kwartier te vroeg.
Dinsdagochtend blijkt dat de badkamerspiegel ook ’s ochtends al werkt, en deze weet me vriendelijk doch confronterend te melden dat mijn houding allerminst perfect is. Gelukkig heb ik 6 minuten de tijd om hier verandering in te brengen. Na vijf minuten lijk ik recht te staan. Wel protesteren zowel mijn rug, als mijn knieën, als mijn voeten en uiteraard een stukje ego.
Woensdag- en donderdagochtend kijk ik de wekker niet veel vriendelijker aan en weten mijn onderlijf en mijn ego daar ook geen verbetering in te brengen.
Op vrijdagochtend bedenk ik me in een helder moment, ik had toch negen minuten om na te denken en die douchetegels ken ik inmiddels, dat de ochtend niet mijn tijdstip is om aan Zhan Zhuang training te doen. En oh ja, de douche moeten we dit weekend schoonmaken.

Week 2, van 10 naar 15 minuten.
Zaterdagochtend begint met 20 minuten Ba Duan Jin. Zhan Zhuang verhuist naar de avond, maar de ochtenden eerder opstaan moet ik wellicht toch eens vol proberen te houden.
De douche is inmiddels ook verruilt voor de zolder. Het uitzicht is een stuk beter en ik heb meer ruimte. Ook de buurvrouw vindt het interessant om te zien. ’s Avonds gaan we weer staan, inmiddels 10 minuten. Ik ben veel aan het letten op mijn houding, gelukkig protesteren mijn knieën een stuk minder, maar mijn voeten zijn nog steeds niet helemaal gelukkig. Daarnaast moet ik mijn ego van een week geleden toch ongelijk geven, die 10 minuten gaan nog niet van harte.
De rest van de week neemt het protest van mijn knieën én voeten steeds verder af. Wel melden mijn vrienden genaamd kuitspieren en quadriceps zich. Verder is de training inmiddels opgedeeld in vijf minuten ontspannen, vijf minuten ademhaling en de laatste vijf minuten omhels ik vriendelijk de boom. Interessante bijkomstigheid, de training lijkt ook invloed te hebben op mijn spijsverteringskanaal. Details daargelaten, maar prettig is anders.

Week 3, van 16 naar 23 minuten
Ba Duan Jin op de vroege ochtend houd ik nog steeds vol en voelt zelfs prettig. Zhan Zhuang in de avond is een geweldig idee geweest. Tot nu toe houd ik het goed vol. Ok, toegegeven, de dinsdag- en donderdagavond sta ik niet op zolder omdat ik dan mijn reguliere Tai Chi trainingen geef/heb. Maar alle andere avonden gaan lekker. De spierpijn is inmiddels blijvend, maar niet storend.
Sinds woensdag zijn het vier blokken van vijf minuten en draai ik na het omhelzen van de boom de handpalmen naar voren en gaan de handen ook verder omhoog tot oor-hoogte zodat ik een kleine vijf minuten door een denkbeeldige verrekijker naar de zwaaiende overburen kijk.
Dodelijk voor schouder- en nekspieren, vermakelijk voor mijn buren en funest voor mijn ego.

Verder mag ik deze week de complimenten van mijn zoontje in ontvangst nemen. Ik loop namelijk naar zolder nadat ik de kinderen op bed heb gelegd. Zoonlief mag sinds een kleine twee weken nog even lezen in bed, totdat papa weer naar beneden komt. De avond dat ik voor het eerst door de onzichtbare verrekijker stond te kijken, kwam hij (uiteraard op dat moment) me even bedanken dat hij steeds langer mag lezen. Toen hij vroeg wat ik deed, bleek ‘gewoon stilstaan’ niet het gewenste antwoord voor een achtjarige.

Week 4, van 24 naar 30 minuten
We zijn er bijna. Maar wat begint deze laatste week zwaar. Met dank aan een geweldige workshop van Judith, sla ik zaterdagavond over. Een dag lang zwaaien met een grote zware sabel, vind ik een goed excuus om een avondje vrij te nemen. Tijdens mijn buitenles de volgende ochtend, blijkt dat Judith voor een aangenaam goede spierpijn in heupen en bovenbenen heeft gezorgd, en ik vermoed dat de afgelopen drie weken daar ook hun aandeel in hebben. Gelukkig lijkt dat spijsverteringsdingetje nu na een week te minderen; in ieder geval één ding dat minder is geworden.

Zondagavond was hopeloos. De eerste vijf minuten vroeg de spierpijn in mijn onderlijf zich hardop af waarom ik dit ging doen. De tweede vijf minuten werd het protest een beetje overstemd door mijn ademhaling, dit gaf iets rust. Echter de derde en vierde vijf-minuten, toen de armen de lucht ingingen, kregen mijn benen bijval van schouders en nek. Een waar spreekkoor van spieren begon luidkeels een protestlied te zingen en mijn ego begon zich ook hardop af te vragen waar ik mee bezig was. De laatste 6 minuten mochten de handen naar beneden waardoor het protest ineens verstomde en zowel lijf als hoofd op wonderlijke wijze heerlijk stil werden. Bijkomstigheid handen en polsen begonnen vreselijk te gloeien en groeiden tot kolenbatsen.

De rest van de week verliep redelijk. Ik tik op donderdag de 30 minuten aan, ik heb mijn eerste kleine doel behaald. Ondanks het gemopper en geklaag van de afgelopen vier weken was het eigenlijk stiekem best wel heel erg lekker om te doen. Zeker iets om vol te houden.
Wel heb ik voor mezelf het excuus dat ik niet nog eens een extra 30 minuten pak, als ik die avond al heb getraind of les heb gegeven. Het moet wel behapbaar en reëel blijven.

Ging afgelopen maand van harte? Nee, lang niet altijd, ik heb er wel enorm van genoten. Ik ben eigenwijs genoeg om het vol te houden, ik heb smakelijk gelachen om alle excuses en protesten die mijn lijf en ego probeerden te gebruiken, maar het is wennen en dat wennen maakt het vooralsnog lastig.

Sta ik nu perfect? Nee, bij lange na niet. Dus mochten er mensen tips hebben, me een keer willen corrigeren of verder helpen, dan graag!
Wel merk ik de eerste veranderingen in mijn lichaam, na dat spijsverteringsdingetje en het protest van enkele spieren en gewrichten, begint het wel steeds beter te voelen.
Mijn hoofd mag nog wat minder afgeleid worden. Maar wellicht moet ik de radio ook gewoon op een andere zender zetten.

 

Dank aan Job voor de por in de goede richting. Zhan Zhuang training is voorlopig een blijvertje. Of ik de 1000 uur haal (zonder al teveel onderbrekingen) weet ik niet, maar de eerste 19 uur zitten er in ieder geval weer op! De komende tijd zal ik de buren blijven vermaken met mijn stilstaan, mag zoonlief nog wat langer lezen in bed, en hoop ik nog heel wat uurtjes te kunnen blijven staan en te ontdekken wat het me gaat brengen.

 

Logo taichihuanwijchen

 

 

 

Wat is Kung Fu?

Leuk, al die begrippen en namen als je Tai Chi beoefend, leert, of je er op een andere manier mee bezig houdt. Maar een tikje verwarrend is het toch af en toe wel.

Is het nou Tai Chi, Taichi, Taiji, T’ai Chi, of nog weer een andere spelling. Laat staan dat we het woord Chuan erachter gaan plakken. En wat is daar dan weer de betekenis van? Zit er verschil in? Oh en wat is eigenlijk Chi Kung? En wat heeft het met Tai Chi te maken?Wat is Kung Fu?
En ga zo maar door. Legio vragen die te stellen zijn, en wellicht dat we er ooit antwoord op gaan krijgen of geven. Op de laatste vraag: “Wat is Kung Fu?”, wordt hieronder in ieder geval een prachtig antwoord gegeven.

Rest mij een opmerking van mijn Tai Chi docent, Willem, dat zijn Kung Fu in het sokken aantrekken uitstekend is!

 

Over de shuangdao en andere wapens

Hieronder geeft een Wing Chun beoefenaar zijn visie op het gebruik van wapens in zijn stijl, in het bijzonder op de shuangdao.
Wat mij vooral opviel was zijn uitleg over het gebruik en toepassing van cirkels in de vorm en applicatie. Wing Chun staat redelijk bekend om zijn rechte lijnen, gericht op de center line van de tegenstander. Tai Chi gaat voornamelijk uit van cirkels en spiralen. Deze meneer laat zien dat ook Wing Chun veel gebruik maakt van cirkels en waarom deze, zeker bij het hanteren van wapens, zo belangrijk zijn.

Wellicht kom ik hier tijdens mijn lessen binnenkort nog op terug, in mijn eigen training wordt het in ieder geval weer even een aandachtspuntje.

Zoals altijd ben ik weer zeer benieuwd wat je van onderstaande video vindt.

 

Omdat het kan

Omdat vandaag voor veel scholieren en docenten de kerstvakantie begint, dus ook voor mij, omdat vandaag de nieuwe Star Wars film uitkomt en omdat ik met een goed gevoel de vakantie in wil, een keer totaal andere gespreksstof.

Als dit afgelopen zomer mogelijk was in Singapore. Hoe geweldig zou het zijn als we een soort gelijke bijeenkomst hier in Nederland zouden kunnen organiseren? Persoonlijke voorkeur voor een Tai Chi invulling, maar dan natuurlijk wel met lichtgevende sabels, zwaarden, stokken en speren. Liefst op een aangename zomeravond.
Liefhebbers om te kijken of we dit kunnen organiseren?

 

The power of natural movement

Ik kwam dit kleine interview een tijdje geleden tegen. Half gelezen, tot vandaag, en besloten dat het eigenlijk wel een leuke stelling deponeert; namelijk de 25% regel.
Ik snap hem nog niet helemaal, maar vind het principe wel het onderzoeken waard, kijken of ik het ga snappen.

Wellicht dat één van jullie het begrijpt of je gedachten erover wil laten gaan. Hieronder is in ieder geval het artikel te vinden:

On Tai Chi Chuan and Natural Movement

Grote blogafbeelding

The thin line that defines

Hieronder een korte film die de korte vraag stelt: “Waar ligt de grens tussen ‘Martial’ en ‘Art’?”

Wat beoefen jij als je je Tai Chi oefent? Het martiale of de kunst?
Waar ligt voor jou de lijn? Waarom beoefen je Tai Chi? Wat streef je na? Wat hoop je te ontwikkelen? Wat hoop je te leren? Het martiale of de kunst?

Ik ben vreselijk benieuwd naar je antwoord.